Schrijven

Ik heb altijd al van schrijven gehouden, maar dan was het vooral voor mijn werk: beleidsnota’s, onderzoeksrapporten etc.
Naar aanleiding van de dementie bij mijn vrouw, Ann, ben ik dingen gaan schrijven die veel persoonlijker waren. Het was een tijd waarin ik in een achtbaan van emoties belandde. Soms hielp het om het een en ander op te schrijven. Ik begon met korte verhalen en ik realiseerde me dat ik me in die verhalen dikwijls tot mijn vrouw richtte. Het was in de ik en jij vorm geschreven. De verhalen waren heftig en heel persoonlijk. De emoties uit die korte verhalen wilde ik graag met anderen delen, maar de persoonlijke ins en outs wilde ik voor mezelf houden. Dus begon ik twee fictieve personen te creeren. Ann werd Amanda, de naam van een vrouw waar je wel van moet houden. En ik werd Tom, de ongelovige Thomas. Langzaam maar zeker kreeg het verhaal vorm. Flashbacks en brieven van Tom aan Amanda, wisselen de harde realiteit van de ziekte af en schetsen het leven van twee mensen die ooit voor elkaar gekozen hebben, maar waarin één van beiden, zonder het te willen, de ander verlaat.
Het boek heet Avondschaduwen, geinspireerd op die keer dat mijn vrouw midden in de nacht wakker werd en zei: “Evening shadows make me blue”. Dit blijkt de regel uit het liedje My happinez te zijn en is in meerdere opzichten relevant voor het verhaal dat ik wil vertellen.

Het manuscript ligt nu nog in een la, te wachten op het juiste moment om gepubliceerd te worden…..

Toch leidde al dat schrijven tot iets anders. Tijdens mijn optredens ontmoette ik veel lotgenoten en had inspirerende gesprekken met hen. Dat zette me aan tot het schrijven van wekelijkse columns. In totaal publiceerd ik er 40 op mijn website. In oktober 2014 werden de columns als korte verhalen gepubliceerd in het boekje ‘Lichtbundel, inspiratie voor mantelzorgers’.