Geboren in 1953, een jeugd waar alles voor de wind ging: fijn gezin, mooie omgeving, geen problemen met leren, leuke vriendenkring. Ook de studie verliep makkelijk en als vanzelf belandde ik (nog als student klinische psychologie aan de VU) bij de GG&GD in Amsterdam, waar ik vervolgens de ruimte kreeg nieuwe projecten op te zetten, te reizen, interessante mensen te ontmoeten. Ruim 20 jaar heb ik daar met plezier gewerkt! In 2000 startte ik mijn eigen bedrijf: Quest for Quality, training & consultancy.

In 1979, tijdens een werkbezoek aan Toronto, ontmoette ik Ann. Al tijdens onze eerste date wist ik het zeker: deze vrouw wordt de moeder van mijn kinderen! In 1980 kwam ze naar Amsterdam, werd mijn vrouw en inderdaad een fantastische moeder voor onze kinderen Andrea en Maarten.

Kortom: alles ging van een leien dakje. Toch waren er hier en daar scheurtjes: rond mijn 45ste begon het te knagen: Is dit nou alles? Is dit paradijsje niet ontzettend saai? Een ware midlife crisis! Ik stortte me op mijn werk en was soms een kwart van het jaar in het buitenland. Niet bepaald goed voor onze relatie!
Maar de echte klap kwam in 2006, toen bij Ann dementie werd vastgesteld. Dat zette mijn leven op z’n kop. Ruim drie jaar heb ik thuis intensief voor haar gezorgd, totdat het niet langer ging en zij in een verpleeghuis moest worden opgenomen. Zij overleed in de zomer van 2011.

Tijdens haar ziekte heb ik de muziek weer opgepakt. Praten lukte niet meer, dus zat ik vaak urenlang gitaar of piano te spelen. Dat was een mooie manier om toch nog contact met elkaar te hebben. Ik ging liedjes schrijven en in april 2011 (nog voor Ann’s dood), bracht ik de CD Evening Shadows uit. Zie mijn muziek.

Ook begon ik stukjes te schrijven. Vaak met als doel mijn emoties op een rijtje te krijgen. Na Ann’s overlijden ben ik verder gegaan met liedjes componeren en teksten schrijven. In de herfst van 2012 resulteerde dat in de Eenakter ‘Waar zit hier het lichtknopje?
Zonder veel gêne noemde ik mezelf singer-song writer, schrijver en performer en ontwikkelde een website rondom mijn creatieve activiteiten. Inmiddels heb ik de Eenakter ruim 50 keer gedaan: in Alzheimer Cafés, tijdens trainingen voor professionals in de zorg en op symposia. Naar aanleiding van ontmoetingen tijdens mijn optredens begon ik te schrijven. Dit mondde uit in het boekje ‘Lichtbundel, inspiratie voor mantelzorgers’.

Nu zeil ik langzaam maar zeker de volgende fase binnen. De ziekte en dood van Ann zijn voor een belangrijk deel verwerkt (hoewel het op de meest onverwachte momenten toch weer even heftig aan de deur klopt…), ik heb een fijne nieuwe relatie, voel me energiek en wil met positieve dingen bezig zijn, schrijven, muziek maken, iets doen met mijn ervaringen rond dementie en rouw en vooral in contact zijn met andere mensen. Genoeg elementen dus voor een mooie nieuwe uitdaging!