Toen bij mijn vrouw Ann de dementie al hard had toegeslagen en ik steeds minder makkelijk contact met haar kon krijgen, ging ik liedjes voor haar zingen. Telkens als ik voor haar speelde en zij op de muziek reageerde, vergat ik voor even de harde werkelijkheid, voelde een saamhorigheid en genoot van het moment. Ook na het overlijden van mijn vrouw, in de zomer van 2011, bleef ik muziek maken. Eind 2012 mondde dat uit in een eenakter, waarin ik aan de hand van liedjes en anekdotes het verhaal vertelde over haar dementie en wat dat met ons deed. Ik trok het land door en trad op in Alzheimer Cafés, op symposia en tijdens trainingen voor professionals. Ik ontmoette mensen die zich in mijn verhaal herkenden en was geraakt door de vele hartverwarmende gesprekken.

Deze ontmoetingen waren voor mij aanleiding te gaan schrijven. Het werden korte verhalen, die ik vanaf september 2013 wekelijks op mijn website publiceerde. Het schrijven hielp mij bij de verdere verwerking en gaf nieuwe inhoud aan mijn leven. Voor anderen waren mijn verhalen ook zinvol: lezers werden geraakt, vonden troost, werden geïnspireerd om zaken anders te bekijken of kregen nieuwe energie om nog even vol te houden.

Na veertig verhalen besloot ik ze te bundelen. Omdat ik in elk verhaal op zoek gaat naar iets positiefs, koos ik voor de naam Lichtbundel. Want zelfs als de dag ten einde komt en er lange schaduwen vallen, zijn er altijd nog restjes zonnestralen die licht en warmte kunnen geven.

Ernst Buning